Недостиг

Advertisements
Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар

,,Зашто и најголемите пустини имаат своја пролет, па макар колку и да е кратка и незабележлива.“ – Иво Андриќ

Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар

Молк

Пукам лесно под притисок.
Веќе не сум безгрижна и детинеста.
Светот на созреаните и возрасните е толку студен и одбивен.
А, тоа толку примамливо детство ….
чекаш да го пречекориш,
го оттурнуваш и бегаш од него.
И тие среќни детски денови бегаат, се бришат.
Остануваат само некои настани, но и тие бледеат.
Сега си возрасен лик, со мобиниот во рака и обврските пред себе.
Мислиш ќе завршат и обврските и проблемите,
конечно ќе се довлечкаш до креветот и потонуваш во сон,
мислејќи дека  сѐ поминало.

Сега не поминува ништо.
Потонуваш во таа бледа слика на ,,исполнет живот“.
Го пиеш кафето, пивото, виното, та што и да е,
сакаш да побегнеш, да заборавиш.

Самотија.
Осаменост.
Врви времето, врви и животот.
Ти си оној истиот со безживотна душа и депримирачки мисли.
Сонуваш и сонуваш.
Правиш планови што – како, ќе биде ли – нема да биде, што и зошто и зошто не и….
Лудилото се засилува.
Осаменоста останува и ти си на она исто место.
На она место каде твоето детство заминало веќе,
каде во светот на зрелите веќе одамна си пречекорил.
Кој сум јас?!
Како сега?!
Што сега со мене?!
А, што со тоа?!
А, ова?!
Што сега?!
Што со животот?!
Зошто?
Зошто?
ЗОШТО??

Тлее ноќта.
Силно светнал мракот.
Тлее и оној немир за оној копнеж по мирот, по одговорот, за среќата,
тлее и оној за што и за зошто.

Моргана*

Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар

Алкохол


Ноќва сум во состојба на делириум.
Мешам коктели од депресија и досада.
Уживам во самодеструктивност.
Можеби сум на крајот од својот извор на креативност.
Можеби рожбата прекинала.
Можеби музата спие мирно на својата постела,
чекајќи ме да ја прегрнам и опијам.
Можеби ме чека и чека да ме опие во прегратка.
Можеби ноќта ќе трае долго како што траат чекорите на алкохолот низ мојата крв.
А, можеби ќе останам и без сон оваа црна ноќ.

Халуцинациите го опфаќаат моето уморно тело.
Го подготвуваат орото на бессознанието.
Ги лулаат моите сетила и екстремитети.
Моите нозе колабираат при малите потези на танц.
А, душава ми плаче со насмевка на лицето.
Тврдоглава е и истрајна.
Не сака, но сака да побегне.
Сака да биде среќна, а пискоти.
Крвта ми врие.

Несвесна сум.
Колку да сум силна, ми требаш.

Моргана*

Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар
Јас сум едно големо ништо.
Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар

Ми недостигаш

Ми недостигаш.
Ми недостига твојот поглед,
усни, дланки, тело, душа.
Најмногу душата !

Не оди..
Те молам не оди.
Заминуваш.

Очите ми тежат.
Полни со солзи.
Немам веќе сили
ни за плач,
ни за тага,
а, толку многу ме обвива,
дено – ноќијата ми се празни.

Ми недостига
и смеата,
и кавгата,
и тагата,
и кафето и јадењето,
и целиот свет со тебе.

Ми требаш!

Не оди те молам …

 

Моргана*

Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар

Сами со својот бол

Не знам што повеќе…
Верувај ми…
Сакам да се убијам,
да си наштетам,
да испијам дланка полна апчиња,
да го наполнам телово,
секое делче,
со алкохол
воздух да нема,
да заминам,
да направам нешто што ќе меосакати…
Само да почувствувам како ти е.

Ти текнува ли,
на овој датум пред еден месец?
Колку беше широка твојата насмевка?
Колку твоите очи среќно светеа?
Колку твојата душа скокаше од возбуда?
Колку ни беше убаво?

Но, се враќам во реалноста.
Црна и полна со океани на солзи.
Не знам што да правам.
Еден ѕид од една страна,
друг – никнал од другата,
а, јас – в средина.
Да не можам да се свртам,
да не можам да погледнам,
да не можам да ги испружам рацете,
да те гушнам ил бакнам.

Да немаме мир.

Погледни ја месечината,
колку е тажна и осамена
– ко нас, двајцата.

Моргана*

Posted in Некатегоризирано | Напишете коментар